Nick Cave over Grinderman: “Ik word steeds bozer”

Posted on 16/09/2010

0


“You think your husband will protect you… you are wrong.” Die Hollywood-slogan gebruikt Nick Cave op zijn nieuwe album Grinderman 2 onder de aandacht te brengen. Het is de opvolger van het project dat Cave drie jaar geleden deed met Warren Ellis, Jim Sclavunos en Martyn Casey, een kleine delegatie uit zijn vaste band The Bad Seeds. Grinderman is de gemene, primitieve versie van The Bad Seeds, en daar gedroeg Cave zich destijds ook naar. Als een grommende man in midlife crisis schoffeerde hij naar hartenlust journalisten die vragen stelden die hem niet bevielen. Nu, bij een interviewsessie over Grinderman 2, laat Cave enthousiast op zijn laptop de video zien van Heathen Child, die sinister is, maar opvallend genoeg ook melig. “Let op, de soldaten gaan zo lasers schieten uit hun ogen. En die mannetjes met die groene maskers in de auto, dat ben ik zelf met mijn kinderen.”

Toen je de laatste keer de deur van de studio achter je dicht trok, voelde je je toen opgelucht of opgewonden?
“Om eerlijk te zijn dacht ik toen we klaar waren met opnemen dat we helemaal niks goeds hadden. We hebben dit album net zo opgenomen als de eerste Grinderman: we zijn de studio in gegaan met nul ideeën en hebben vijf dagen achter elkaar gespeeld. Niets terug geluisterd, niet terugkomen op een goed idee dat je langs hebt horen komen. Toen het klaar was, moest ik direct door naar Australië, en de anderen hebben het materiaal beluisterd en op cd’s gebrand. Toen ik die een paar weken later ontving en in de auto draaide, klonk het ineens fantastisch.”

De vorige keer was er helemaal geen uitgangspunt, nu wist je al wat Grinderman is. Waren er nu wel regels?
“De enige regel die we hadden was dat het anders moest worden dan Grinderman 1.”

Heb je eigenlijk plezier aan het maken van dit soort donkere, intense muziek? Of moet je al je energie op de muziek focussen?
“Ik doe tegenwoordig niets meer als ik het niet leuk vind. Er zijn momenten dat het schrijfproces moeilijk is, zeker bij The Bad Seeds, maar dan is het eindresultaat bevredigend. Maar aan het opnemen beleef ik veel plezier, dat is zeker de laatste vier, vijf albums zo.”

Hoe is de dynamiek in de groep? Neem jij altijd de leiding of is het een democratie?
“Het is geen democratie, geloof het nooit als bands dat zeggen.”

Toen de eerste Grinderman uit kwam deden jullie interviews met zijn vieren, om uit te stralen dat het een groep was, in plaats van Nick Cave.
“Die Interviews werkten totaal niet. Er zaten vier mannen in een kamer grappen te maken, met in hun bijzijn een meelijwekkende journalist. Als je echt antwoorden op vragen wilt, moet je het niet zo aanpakken. Maar ook in de band bestaat geen democratie. We stemmen niet over elke beslissing. Wel delegeer ik graag. Jim Sclavunos is goed in mastering, hij heeft er oor voor. Ik haat het en hou me liever bezig met de cover en de video’s.”

De nerveuze gitaar in Evil klinkt als een subtiele hoofdknik naar Rowland S. Howard, de Birthday Party gitarist die in december overleed. Is het dat?
“Nee, ik hield veel van Rowland en ik mis hem, maar ik kan niet zeggen dat hij tijdens dit proces een inspiratiebron geweest is. Sterker nog: wat je hoort in Evil is niet eens een elektrische gitaar. Het is een loop, gemaakt door Warren Ellis met ik meen een elektrische mandoline of een mandocaster, een kleine viersnarige gitaar. In feite bestaat dat nummer uit twee loops, met drums er onder. Warren en ik hebben na de sessies in de studio songs geconstrueerd uit het materiaal dat we hadden.”

In de eerste drie nummers doemt steeds hetzelfde monster op: de wolfman. Er staat ook een wolf op de cover van de plaat. Wat trok je aan in de oude wezen?
“De wolf komt voort uit mijn geïmproviseerde teksten. Ik kan je nauwelijks uitleggen hoe belangrijk dat was, het ad libben van teksten. Het komt uit een compleet ander deel van je brein. Normaal gesproken ben ik soms weken bezig met drie, vier regels. Ik speel ermee, verander het. Er zijn stemmen in je hoofd je fluisteren dat je over bepaalde onderwerpen beter niet kunt schrijven. Ik werk graag zo, maar binnen de context van Grinderman werkte dit uitstekend. Net als de muziek heb ik de teksten later bewerkt tot echte liedjes. De wolf is het meest prominent in Heathen Child, een song over een jonge vrouw op het punt van volwassenheid, die zich laat verleiden door haar donkere fantasieën.”

Er is nog een monster dat steeds terug komt, de Verschrikkelijke Sneeuwman. Die twee hebben iets gemeen, het zijn allebei monsters die nooit iemand ziet, een soort angst voor het onbekende.
“Precies. Ik hou ervan om dat soort archetypes, mythische figuren die hun potentie verloren hebben, weer in ere te herstellen. Vroeger was ik echt bang voor de Verschrikkelijke Sneeuwman, maar inmiddels is het een ontmand wezen dat in de verbeelding van mensen maar wat rond zwerft. Hij heeft te vaak in Scooby Doo gezeten.”

Door het hele album voel je een angst voor het onbekende, voor dingen die misschien ooit op je af zullen komen.
“De vaste waarden in de maatschappij, religie, familie, politiek, falen op het enige punt dat echt belangrijk is: ons een veilig gevoel geven. Vooral religie laat het op dat gebied afweten.”

Voorheen had je toch een andere band met het geloof. Nog nooit heb je het zo van je af geworpen. In het laatste nummer op dit album zelfs letterlijk, als je ‘het boek’ dat de engel Gabriel je probeert te verkopen afwijst. Is religie veranderd of ben jij veranderd?
“De maatschappij is veranderd, en religie ontwikkelt zich niet. De katholieke kerk met zijn achterhaalde beeld over anticonceptie, de Anglicaanse kerk die homo’s niet toestaat om bisschop te worden. Hoe kun je je aan zo’n organisatie verbinden? Het wordt politiek.”

Vroeger scheidde je kerk en geloof.
“Tien, vijftien jaar geleden putte ik hoop uit de mogelijkheid dat er een God is. Nu kan ik er niet eens meer over nadenken zonder walging te voelen. Het is een en al hypocrisie en decadentie. Het geloof gaat me niet alleen op persoonlijk vlak aan het hart, het is ook belangrijk voor mijn songs. Het geeft mijn liedjes een goddelijk element, maar het is op dit moment fucking moeilijk.”

“Overigens ben ik heel blij met de teksten bij deze plaat. Je moet weten: ik ben een verhalenverteller. Zo werkt mijn brein nu eenmaal. Mij vragen anders te schrijven is hetzelfde als een vis verplichten op een fiets te rijden. Maar het is niet het soort songs dat ik zelf graag hoor. Ik kan die shit niet meer horen, van die liedjes die je verplichten naar het verhaal te luisteren. Vooruit, ik hou van de oude ballads, maar ik luister nu liever naar nummers die meer om de muziek draaien, met versnipperde verhalen.”

Dat past ook beter bij de loops van Warren Ellis. Je hoort af en toe letterlijk waar de schaar erin gezet is.
“Zo hebben we het ook echt gedaan. We houden allebei van het werk Miles Davis uit de jaren zeventig, en vooral van zijn producer Teo Macero. Miles speelde uren achter elkaar, en Macero knipte daar dan later rigoureus in.”

Je schrijft tegenwoordig veel filmscripts. Bijna alle Grinderman-songs zou je kunnen verfilmen, maar met Mickey Mouse & The Goodbye Man zal Disney vast niet blij zijn.
“Ik denk inderdaad niet dat ze erin mee zouden gaan, maar we zijn wel bezig met een animatiefilm bij dat nummer. De song ontstond als een soort Romulus en Remus verhaal, met twee broers die drinken bij een moederwolf. Dat wil zeggen, de een krijgt wel te eten, de ander niet. Het deed me denken aan de oorsprong van terrorisme, een soort ziekelijke jaloezie. De naam Mickey Mouse wordt in de Engelse taal ook wel gebruikt voor iets of iemand die niet helemaal serieus genomen wordt.”

Nu je ouder wordt, zijn je demonen sterker of zwakker?
“Sterker. Je leert je aan te passen en te overleven, maar ik kom steeds meer dingen tegen waar ik me op stukbijt. Dat komt misschien doordat ik me meer met de wereld bemoei. Ik breng mijn kinderen naar school, zie hoe rot het onderwijs in Engeland is. Ik word steeds bozer, al uit zich dat heel anders dan wanneer je jong bent. Het is geen ‘fuck this and fuck that’, maar als ik in de studio kom explodeert er iets.”

Tot slot: op internet gaat het gerucht dat je bezig bent met een script voor een remake van The Crow, de klassieke film uit 1994. Klopt dat?
“Dat is het internet. Ik word geacht niet over dat soort zaken te praten. Ehm, het is nog vroeg, ik weet niet meer welk antwoord ik op die vraag moest geven. In elk geval geen ja.”

Advertenties
Posted in: Interviews